شناخت معبود و آفريدگار، محبّت او را در دل ايجاد مىكند و اين محبّت، انسان را به پرستش و عبادت و اظهار كوچكى و تواضع در برابر عظمت او وا مىدارد. نماز، جلوهاى از بندگى انسان در پيشگاه خدا و مظهر عبوديّت و عبادت است. آنكه «بنده» آفريدگار است و اين بندگى را احساس مىكند و مىداند و باور دارد، در برابر او، مطيع است و در پيشگاهش سر بر خاك مىنهد و به سجده مىافتد و با وى راز مىگويد و نياز مىطلبد و آن خالق يگانه را كه سر رشته دارِ اوست، به عظمت و پاكى مىستايد.