آفريدگارا!
تو را سپاس كه ما را هدايت كردى،
عقلمان دادى.
براى راهنمايى‏مان به «صراط مستقيم»، انبياء را مبعوث كردى.
نعمت‏هاى مادى و معنوى، كوچك و بزرگ، آشكار و نهان را به وفور و سرشارى، برايمان مهيّا ساختى.
ركوع ما، در برابر تو، نشان خضوع و تواضع ماست.
ما در مقابل هيچ قدرت و ابرقدرتى خم نمى‏شويم و سر تسليم فرود نمى‏آوريم و راست قامتى خود را نمى‏شكنيم، ولى در برابر تو، كه كمال بى‏پايان و قدرت بى‏انتهايى، تعظيم مى‏كنيم، گردن خم مى‏سازيم، به خاك مى‏افتيم، «سجود» مى‏كنيم، پيشانى بر زمين مى‏گذاريم، تسبيح‏گوى توئيم و زبان به ستايش تو مى‏گشائيم: «سبحان ربّى الاعلى و بحمده ...».
خدايا! تويى كه مى‏توانى گناهانمان را ببخشى.
اگر تو عفو نكنى، فرداى قيامت، گرفتاريم.
اگر تو هدايت نكنى، به بيراهه‏ها مى‏افتيم.
اگر تو دستمان را نگيرى، اسير دست شيطان و هواى نفس مى‏شويم.
اگر تو، توفيق عبادت و اطاعت و بندگى ندهى، از تو دور مى‏شويم، و دورى از تو دورى از حقيقت و پاكى است، و آنان كه از حقّ و پاكى و راستى دورند، به دوزخ مى‏روند.
خدايا!...
تو بخشنده خطاهايى، در قنوتمان از تو مغفرت مى‏طلبيم و رحمت مى‏جوييم.
تو بخشنده گناهانى و مأيوس شدن از رحمت تو، خود گناه است.
تو چنان رحيم و مهربانى كه بدى‏هاى ما را هم به حسنات، تبديل مى‏كنى.
رحمتى كن تا در دام گناه گرفتار نشويم و دانه هوس فريبمان ندهد و اسير و محبوس قفس ماديّات و شهوات نشويم.
تنها بنده توييم و دست نياز و حاجت، فقط به سوى تو مى‏گشائيم:
«ايّاك نعبد و ايّاك نستعين»
ما چه مى‏خواهيم كه تو ندارى؟
ما چه نياز داشته‏ايم كه نداده‏اى؟
كدام دام و خطر و ضرر بوده كه ما را از آن برحذر نداشته‏اى؟
كدام نيكى و سعادت و رستگارى است كه ما را به آن دعوت نكرده‏اى؟
اى كانون همه خوبى‏ها!
اى سرچشمه همه پاكى‏ها!
توفيقمان ده، كه بنده شايسته‏اى براى تو، اى خداى شايسته و بى‏همتا باشيم و از وسوسه‏ها و گناهان، كه در واقع، بيراهه است، دورى كنيم.
خدايا! ...
وقتى در برابرت به خاك مى‏افتيم، يعنى ما از خاكيم و خاك خواهيم شد و چون سر از سجده بر مى‏داريم، يعنى پس از مرگ، دوباره بر مى‏خيزيم، تا حساب اعمالمان را پس بدهيم.
سجود، روح فروتنى و عبوديّت را در ما زنده مى‏كند.
حالتى است معنوى كه تو بيش از هر حالتى آن را مى‏پسندى.
دوست دارى كه بندگان خطاكارى چون ما، چهره بر خاك بگذاريم و تو را صدا بزنيم و «ياربّ، ياربّ» بگوئيم، تو جوابمان بدهى، و ببخشايى.
تشهّد ما، شهادت به يگانگى خدا و رسالت پيامبر است.
سلام ما در پايان نماز، درود به رسول خدا و پاكان و صالحان و فرشتگان و همه مؤمنان است.
خدايا!...
اى خداى رحيم! نمازمان را قبول كن و ما را بنده‏اى قرار بده كه حقّ تو را بشناسيم و در اطاعت فرمانت بكوشيم.