همان گونه كه براى انجام نماز، طهارت ظاهرى، در قالب وضو و غسل و تيمم، شرط است، قبول و پذيرفته شدن نماز نيز، به طهارت باطنى نياز دارد.
 بارها قرآن به پاكى دل اشاره كرده است. گاهى مى‏فرمايد: تنها قلب سليم به درگاه خداوند راه دارد. قلبى است كه در آن شك و شرك وجود نداشته باشد.
 به هر حال، نماز نيز همانند قرآن كريم ظاهرى دارد و باطنى و آنچه ما انجام مى‏دهيم اگر درست باشد ظاهر نماز است كه بايد سكّوى پرواز به باطن آن باشد.
 نمازى بر اساس معرفت و عشق.
 نمازى برخاسته از اخلاص و محبّت.
 نمازى با حال خشوع.
 نمازى دور از غرور و عُجب و ريا.
 نمازى سازنده و محرّك.
 نمازى از قلبى بى‏هوى و بى‏مرض.
 نمازى كه پرتوى از آن را فهميديم و نوشتيم و گفتيم، ولى لياقت خواندن يك ركعت آن را نويسنده در تمام عمرش پيدا نكرده است.