افراد ديگر غير از خداوند، يا لطفى ندارند يا لطفشان ناچيز و محدود است،  يا لطف خود را به ديگران نمى‏رسانند و يا با هزار منّت ذرّه‏اى محبّت دارند و اگر لطفى كنند از بهره خودشان كم مى‏شود. امّا خداوند:
 1- لطفش بى نهايت است.
 2- باب لطف او هميشه به روى همه باز است.
 3- دعوت به ورود هم كرده است.
 4- از ورود ديگران در مدار لطفش شاد مى‏شود.
 5 - مردم را بدون هديه و رشوه و با دست خالى مى‏پذيرد.
 6- رابطه با او و بهره‏گيرى از الطاف او نه زمان مى‏خواهد نه زمين، نه واسطه مى‏خواهد، نه رابطه و نه هيچ شرطى ديگر، فقط صداقت قلبى كافى است. صادقانه به لغزش خود اقرار كنيم و به درگاه او رو آوريم.