اوج نیایش

نماز ذكر خداست وكسى‏كه از ذكر خداوند اعراض‏كند زندگى نكبت‏بارى دارد: «مَن‏اعرض عن‏ذكرى فانّ‏له معيشة ضنكا»(۱)
 ممكن است بگوئيد بسيارى اهل نماز نيستند ولى زندگى خوبى دارند، ولى بايد به درون آنها سرى زد تا ببينيم آيا صفا وآرامش لازم را دارند يا نه؟ در مشكلاتى كه براى آنها پيش مى‏آيد چقدر دستپاچه مى‏شوند و خودشان را مى‏بازند؟ باقى انسان‏ها را با چه ديدى مى‏نگرند؟ تقوى و عدالت چه جايگاهى نزدشان دارد؟ روحشان به چه چيز وابسته است؟ به آينده خود چقدر اطمينان دارند؟ اضطراب وهيجان‏هاى روانى، تزلزل خانوادگى، ضعف اعصاب، بدگمانى، احساس غربت و تنهايى از درون، فساد و فحشا، آمار جنايت، فرار فرزندان از خانه، بالا بودن آمار طلاق، خودباختگى، ترس و... در جامعه بى نماز بيشتر است يا با نماز؟

۱) طه، 124.