شهادت به رسالت
«وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدَهُ وَ رَسُولُه» و گواهى مىدهم كه محمّد بنده و رسول اوست.
بندگى بالاترين مقام انبيا، بلكه مقدمه مقام رسالت و نبوّت است: «عَبْدُهُ وَ رَسوُلُه»
عبوديت است كه پيامبر را به معراج مىبرد: «سُبْحانَ الَّذى اَسْرى بِعَبْدِهِ»(۱) و وحى آسمانى را بر او نازل مىكند: «نَزَّلْنا عَلى عَبْدِنا»(۲)
خداوند نيز پيامبرانش را به بندگى خود ستايش مىكند، در مورد حضرت نوح عليه السلام مىفرمايد: «اِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً»(۳) و درباره حضرت داودعليه السلام «نِعْمَ الْعَبْدُ»(۴)
يكى از تفاوتهاى انبيا با نوابغ و مخترعين آنست كه آنها نبوغ و خلاقيت خود را در اثر تيزهوشى و پشتكار و تمرين بدست آوردهاند، امّا انبيا معجزات خود را در اثر بندگى خدا و در سايه لطف خدا پيدا كردهاند و بندگى منشأ همه مقامات انبياست.
اقرار به عبوديّت پيامبران، ما را از هرگونه غلوّ و افراط و زيادهروى در مورد مقامات اولياى خدا بازمىدارد، تا بدانيم پيامبر هم كه برترين فرد خلق است، بنده خداست.
ناگفته پيداست اين شهادت بايد از روى صدق و حقيقت باشد وگرنه منافقين هم در نزد پيامبر شهادت به رسالت مىدادند و قرآن مىفرمايد: خداوند شهادت مىدهد كه تو رسول او هستى، اما منافقان دروغ مىگويند، زيرا گواهى آنان صادقانه نيست.(۵)
۱) سوره اسراء، آيه 1.
۲) سوره بقره، آيه 23.
۳) سوره اسراء، آيه 3.
۴) سوره، ص، آيه 30.
۵) سوره منافقون، آيه 1.