مدارس و مساجد، دو نهاد موثر درقرآن آموزي
در کشور ما بخصوص پس از پيروزي انقلاب اسلامي آموزش قرآن به عنوان يکي از برنامه هاي ثابت مدارس و مساجد مطرح شد و رونق دوچنداني پيدا کردند.اما اين روند آموزشي با چالشها و مشکلاتي نيز روبه رو بوده است.
براي کارآمدي هر چه بيشتر آموزش هاي قرآني در مساجد و مدارس بايد آسيب ها و ضعف ها شناسايي شود و نسبت به رفع آنها اقدامات لازم صورت گيرد.زيرا قرآن شفاي تمامي بيماريهاي اجتماعي و جسمي است و خانوادهها با انس گيري با اين كتاب الهي ميتوانند براي تمامي سئوالهاي بيجواب خود پاسخ مناسب را بيابند. بسياري از بزرگان ديني ما حتي براي درمان بيماريهاي جسمي خود سراغ قرآن ميرفتند و شفاي خود را از آن ميگرفتند و بعد به پزشك به عنوان يك وسيله مراجعه ميكردند و صحنههاي عمل به قرآن در زندگي آنان به چشم ميخورد. درس آموزش قرآن در ميان دروس دوره هاي تحصيلي، از اهميت ويژه اي برخوردار است اما نگاهي اجمالي به خروجي آموزش قرآن در مدارس ما نشان مي دهد که اين دستاورد، نه با اهميت و جايگاه ويژه قرآن در اسلام تناسب دارد و نه با ميزان علاقه و اهميتي که تمام آحاد مردم براي قرآن کريم قائل هستند.
البته به دنبال رهنمود هاي مقام معظم رهبري مبني بر توجه خاص به آموزشهاي قرآني در مدارس در چند سال اخير تلاش هاي نسبتاً همه جانبه اي در فراهم آوردن زمينه هاي لازم براي اعتلا و تقويت آموزش قرآن آغاز شده و بديهي است برنامه درسي آموزش قرآن اولين و مهم ترين عنصر در فرايند تربيت قرآني بود که بايد مورد بازنگري و ملاحظه کارشناسانه قرار ميگرفت.يکي از مهمترين کارکردهاي مسجد آموزش خواندن و فهميدن قرآن است.مساجد با ديگر مکانها در خصوص آموزش، خصوصاً آموزش قرآن، قابل مقايسه نيست.مساجد برترين و بهترين مکانها براي آموزش قرآن از لحاظ اثرگذاري هستند.اگر کارکردهاي مسجد براي مردم و متوليان فرهنگي احيا شود، کارکرد آموزشي مسجد و اهميت اين مورد براي همگان روشن ميشود؛ لذا بايد اين نکته مورد توجه قرار گرفته و براي آن زمينهسازي صورت گيرد.
اگر مساجد محتوا و برنامه نداشته باشند، نميتوان جوانان را به مساجد جذب کرد؛ يکي از بهترين برنامههايي که ميتواند جوانان را جذب مساجد کند، برنامههاي قرآني است.بيسوادي قرآني زيبنده ايران اسلامي نيست.واقعيت اين است که ايران امالقراي کشورهاي اسلامي است و اين ادعا در قيام مردم کشورهاي اسلامي اثبات شد؛ از اين بابت همه بايد احساس مسئوليت کنند.يکي از ضعف هاي مساجد و مدارس ما در امر آموزش قرآن،مربيان هستند.برخي از مربيان علم کافي دارند اما از قدرت بيان آموزشي مناسب برخوردار نيستند و وجود هر يک از اين دو عامل در کنار يکديگر نقص محسوب ميشود و بايد از اين آفت پرهيز کرد و مربيان نيز بايد از نکات ابتکاري استفاده کنند و آموزش نيز بايد به صورت علمي و کاربردي باشد.
بسياري از آسيبها و ناهنجاريها ناشي از كمتوجهي و يا بيتوجهي به قرآن است و بايد به قرآن بيش از هر موضوعي توجه و از محتواي آن براي اصلاح امور و جامعه استفاده كنيم.