سال تحصيلي 83- 82، يعني در بيست و هفتمين سال خدمتم در آموزش و پرورش به عنوان آموزگار كلاس اول در مدرسه «فضيلت» مشغول به كار بودم. مثل هر سال، ابتدا نماز را در كلاس آموزش دادم. به اين شكل كه هر هفته يك قسمت از نماز را تمرين مي كرديم، يك هفته ركوع، يك هفته قنوت، يك هفته حمد و سوره، تسبيحات اربعه و...
تا اينكه در بهمن ماه، بچه ها خيلي خوب خواندن نماز را ياد گرفتند و آماده شدند كه نماز را به صورت جماعت برگزار كنيم. به آن ها ياد داده بودم كه در حين نماز نبايد چيزي بخورند يا صحبتي كنند و سرشان را به اطراف تكان بدهند.
روزي كه خواستيم در نمازخانه نماز را برگزار كنيم، طي مراسم خاصي كه براي بچه ها هم جالب بود، در فضاي نمازخانه گلاب پاشيديم و اسپند دود كرديم و بين همه مشكلات پخش شد.
سپس با پخش اذان و اقامه از ضبط صوت، همه به نماز مشغول شدند. يكي از بچه ها جلو ايستاد و بقيه هم پشت سرش به صف ايستادند. سكوتي معنوي همه جا را فرا گرفته بود. خودم بلند نماز را مي خواندم و بقيه هم آهسته زمزمه مي كردند. چهره هايشان خيلي معصوم بود و حالتي روحاني به خود گرفته بودند و به مهرشان نگاه مي كردند. من هم همان طور كه مشغول خواندن نماز بودم در بين آن ها مي گشتم تا متوجه خطاهايي كه در بين نماز ممكن بود داشته باشند، بشوم.
بعضي از آن ها، موقع سجده دستشان را درست روي زمين نمي گذاشتند و من آرام دستشان را به صورت صحيح روي زمين قرار مي دادم و بدون صحبت رد مي شدم. يكي ديگر پيشاني اش را درست روي مهر نگذاشته بود، اشتباه او را تصحيح مي كردم و مي گذشتم، ولي هنوز سكوت زيبايي برقرار بود.
در همان حال متوجه شدم كه يكي از بچه ها، موهايش از زير مقنعه اش بيرون آمده است. جلوتر رفتم و درحالي كه مشغول خواندن ركعت سوم نماز بوديم و بچه ها تسبيحات اربعه را مي خواندند، موهايش را به زير مقنعه بردم.
يك دفعه سرش را عقب كشيد، با صداي بلند گفت: «خانم، بعدا درستش مي كنم، شما زحمت نكشيد.»
با صحبت او، همه نمازشان را شكستند و به جاي آن سكوت قبلي، صداي شليك خنده شنيده شد. خودم هم نتوانستم جلوي خنده ام را بگيرم و مجبور شديم نماز را دوباره بخوانيم، ولي از همان زمان ياد گرفتم كه هر تذكري يا آموزشي را بايد قبل از نماز يا بعد از تمام شدن نماز بدهم و در زماني كه مشغول نماز خواندن هستند، حتي با اشاره هم نبايد حواس آن ها را پرت كنم.

صديقه ترياكچي، استان فارس، شهرستان شيراز