در قرآن دعاها و نيايش هاي متعددي در قالب «ربنا» آمده است. در ميان اين «ربنا» ها، ربناهاي آيات آخر سوره بقره را مي توان سرآمد «نيايش ها»ي قرآني دانست. چنان که از پيامبر اکرم (ص) نقل شده است: «هرکه دو آيه پاياني سوره مبارکه بقره را هر شب با دل و جان تلاوت کند، به اندازه اين است که آن شب براي نيايش بيدار مانده است» و نيز روايت شده است که فرمود: «در آيات پاياني سوره بقره، آيات جان بخشي است که هم قرآن است و هم دعا و نيايش با خدا و هم خشنودي و مهر آفريدگار بخشاينده را جلب مي کند.» (مجمع البيان) اين ربناها که هم قرآن و هم نيايش است، چنين است : «رَبَّنا لاتؤاخِذنا اِن نَسينا اَو اَخطَانا رَبَّنا وَ لاتَحمِل عَلَينا اِصراً کَما حَمَلتَهُ عَلَي الّذينَ مِن قَبلِنا رَبَّنا وَ لاتُحَمّلِنا ما لاطاقَةَ لَنا بِهِ وَاعفُ عَنّا وَ اغفِر لَنا وَ ارحَمنا انتَ مولانا فَانصرنا عَليَ القَوم الکافرينَ؛ پروردگارا! اگر ما فراموش کرديم يا خطا کرديم ما را مواخذه مکن، پروردگارا! تکليف سنگيني بر ما قرار مده آن چنان که ( به خاطر گناه و طغيان) برکساني که پيش از ما بودند، قراردادي. پروردگارا مجازات هايي که طاقت تحمل آن را نداريم بر ما مقرر مدار، و آثار گناه رااز ما بشوي و ما را ببخش، و در رحمت خود قرار ده، تو مولا و سرپرست مايي پس ما را بر جمعيت کافران پيروز بگردان.» (بقره/ ۲۸۶) مرحوم طبرسي در مجمع‌البيان ذيل اين آيه شريفه با اشاره به نظر برخي مفسران، آن را نيايش و آموزش شيوه نيايش مي داند و مي نويسد: برخي فراز اول از آيه شريفه (ربنا لاتواخذنا...) را دعا و براي آموزش  شيوه نيايش دانسته اند. آن گاه در توضيح اين بخش از آيه مي  افزايد: پاره اي بر اين عقيده اند که پيام آيه شريفه اين است که: «پروردگارا! اگر وظايف خود را فراموش کرده ايم و بر اثر اشتباه و غفلت، کاري را که انجام دادن آن بر ما لازم بوده، انجام نداده يا دستخوش خطا شده ايم و کاري را که کناره گيري از آن واجب بوده، ناخودآگاه انجام داده ايم، ما را ببخش.» و اين طريق نيايش با پروردگار، از آن جا که شتافتن به سوي او و بريدن از ديگران و بردن نياز به بارگاه اوست، کاري بسيار پسنديده است، اگرچه خداوند بدون دعا و درخواست بندگان نيز آنان را به سبب اشتباه و فراموشي کيفر نمي کند.» در حقيقت مرحوم طبرسي براي توضيح اين که چرا در آيه شريفه آمده است که خدايا ما را در برابر لغزشي که از فراموشي و بي توجهي سرچشمه گرفته مجازات نکن، در حالي که نسيان و خطا نبايد مجازات داشته باشد، چند نظر نقل مي کند که يکي از آن ها اين است که اين آيه آموزش شيوه نيايش است. البته الميزان و تفسير نمونه، بر اين نظرند که اگر چه خطا و نسيان اختياري نيست و مجازات ندارد، اما مقدمات آن اختياري است. مرحوم طبرسي هم چنين در تفسير «ربنا و لاتحمل علينا اصراً...» هم از نظر برخي آن را نيايش مي داند و مي افزايد:«پاره اي نيز بر اين باورند که اين جمله از آيه شريفه، نيايشي است انسان ساز با آفريدگار هستي، اگرچه بر نيايشگر روشن است که خداي عادل و فرزانه، هيچ گاه بندگان را به اين امور مکلف نمي کند.» اينک ما نيز با تمسک به قرآن کريم در پايان ماه مبارک رمضان که بهار قرآن است، زمزمه مي کنيم: واعف عنا و اغفرلنا و ارحمنا... بارخدايا! از ما بندگان گناهکار خود درگذر، بر ما ببخشاي و باران مهر خود را بر ما بباران، و با ارزاني داشتن نعمت هاي خود بر ما در دنيا، مهر و بخشايش خود را نصيبمان کن و ما را به بهشت وارد کن. آمين يا رب العالمين.