امام صادق عليه السلام فرمودند: چون به قبله رو کني، دل از دنيا، تعلقات آن و خلق برگير و قلب خويش را از هر چه پرداختن به خداي متعال بازت دارد، تهي کن، با چشم دل به عظمت خداوند عزوجل بنگر و به ياد ايستادنت در محضر او باش. خداوند تعالي فرموده است: «آن جاست که هر کس آن چه را از پيش فرستاده است مي آزمايد و به سوي خدا و مولاي حقيقي خود بازگردانده مي شود...» بر پاي بيم و اميد بايست و چون تکبير گفتي، هر چه را ميان آسمان هاي رفيع و زمين است، جز کبرياي او کوچک و خوار شمار؛ زيرا خدا بر قلب بنده  اي که تکبيرش مي گويد، آگاه است و چون دريابد که در آن، چيزي است که باتکبير حقيقي اش منافي است، مي فرمايد: «اي دروغگو! آيا مرا فريب مي دهي؟ به عزت و جلالم سوگند که تو را از شيريني يادم محروم مي کنم و تو را از مقام قربم دور مي سازم و از درک خوشي و لذت مناجاتم باز مي دارم»؛ بدان که خداي تعالي، به خدمت تو محتاج نيست و از تو و عبادت و دعايت بي نياز است، او به فضل خود تو را مي خواند، تا ببخشايدت و از عقوبت خويش دورت مي کند و از برکات عطوفت و مهرباني خود پرتو افشاند و به راه رضايش هدايت کند و در مغفرت خويش را بر تو بگشايد. اگر خداوند چند برابر آن چه از آغاز تا به حال آفريده بيافريند، براي او هيچ تفاوتي ندارد که آن ها همگي کفر ورزند و يا موحد باشند، پس او را در عبادت آفريدگان، چيزي نباشد جز اين که از باب لطف و به پاس عبادت ناچيز آنان، مراتب والايي برايشان عطا نمايد، از اين رو، شرم و ناتواني را تن پوش خود کن و در حمايت و قدرت او در آي، تا از خوان نعمت الهي بهره ها بري و مدد از او جو و به او پناه ببر. (مصباح الشريعة و مفتاح الحقيقه، باب سيزدهم)