بیش از هزار و چهارصد سال پیش در روز 17 ربیع الاول کودکی در مکه چشم به جهان گشود که پس از طی 40 سال از عمرش، بیست و سه سال اقدام به تلاش هایی ماندگار نمود و سرانجام در سن شصت و سه سالگی در 28 صفر سال 11 هجری با نهادن یادگارهایی بسیار، مردمان جهان را از رحلت خود داغ دار و متأثر نمود.

روح پیامبر دیگر در میان امت خویش مسئولیتی نداشت همه گفتنی ها را به آنان گفته بود و برای آیندگان نیز دو میراث بزرگ به جای گذاشته بود. پس دیگر نه از وظایف رسالت چیزی به جای مانده بود که صبوری درفراق را موجه سازد و نه جسم اجازه ماندن می داد و سرانجام در حالی که سر مبارک ایشان بر سینه امیرالمؤمنین علی (ع) قرار داشت چشم از جهان فرو بستند.

برای بعضی از نومسلمانان و احتمالاً تنی چند از مسلمانان با سابقه مرگ پیغمبر باورکردنی نبود. به چشم خود دیدند مردی به نام و یاد خدا برخاست، عربستان پراکنده، پریشان، وحشت زده را که تا آن تاریخ هیچ گاه وحدت و تمرکز به خود ندیده بود متحد ساخت و حکومتی براساس دین پدید آورد و شاید اکثر قریب به اتفاق مردم هیچ گاه فکر از دست دادن پیامبر را نیز نمی کردند و شاید بدون حضور ایشان در جامعه ادامه ی کار و حیات را برای خود سخت و دشوار می دیدند ولی تقدیر بر این امر قرار گرفته بود که پیامبر (ص) به سوی خدا بازگردد.

سرانجام امیرالمؤمنین علی (ع) بدن مطهر پیامبر (ص) را غسل دادند و کفن نمودند و بر آن جسم پاک نماز خواندند زیرا پیامبر (ص) خود وصیت نموده بودند که حضرت علی (ع) ایشان را غسل دهند، چون معصوم را جز معصوم غسل نمی دهد و کفن نمی کند.

در این بین پس از رحلت پیامبر (ص) ماجراهایی که در نوع خود نیز منحصر به فرد بود رخ نمود که اگر آن ها را معجزه بنامیم گزاف نگفته ایم و شاید ذکر چند نمونه از آن خالی از لطف نباشد.

نماز فرشتگان بر پیکر مطهر خاتم پیامبران (ص)
علامه مجلسی در کتاب «جلاء العیون» می گوید:
زمانی که پیامبر خدا (ص) در بستر بیماری بودند، توجه به امیرالمؤمنین (ع) نموده و فرمودند: ای پسر ابوطالب؛ زمانی که ببینی روح از بدن من جدا شد، مرا نیکو غسل بده و مرا در این دو جامه که پوشیده ام، یا در جامه سفید مصری یا در بُرد یمانی کفن کن، آنگاه مرا بردارید و بر کنار قبر بگذارید.

بر عرش عظمت و جلال خود بر من صلوات خواهد فرستاد، بعد از آن جبرئیل و میکائیل و اسرافیل با لشکرها و فوج های فرشتگان که عدد ایشان را به غیر از خداوند عالمیان نمی داند بر من نماز خواهند خواند، آن ها که احاطه به عرش الهی کرده اند و ساکنان هر آسمانی بعد از آسمان دیگر بر من نماز خواهند خواند.

پس تمام اهل بیت و زنان من که در مرتبه نزدیک و منزلت ایشان باشند ناله کنند چه ناله ای و بر من سلام کنند چه سلامی، و به من با صدای نوحه و ناله آزار نرسانید.

بوی عطر محمدی
شیخ طبرسی روایت کرده است که: ام سلمه گفت:
آن زمانم که پیامبر گرامی اسلام (ص) به ریاض جنت رحلت نمود، من دست خود را بر سینه مبارک آن حضرت گذاشتم، پس چند هفته بعد از آن چون طعام می خوردم یا وضو می ساختم بوی مشک از دست خود می شنیدم.

نام پیامبر بر درختان
ابن شهر آشوب از شخصی به نام کلیب نقل می کند که گفت:
در یکی از شهرهای هند درختی را دیدم که گل سرخی داشت و بر آن نوشته شده بود: «محمد رسول الله» و درخت ها و سنگ های زیادی یافت شده که بر آن ها نام مبارک «محمد (ص)» و «علی (ع)» نوشته شده بود.

قبری خوش بو
شیخ طوسی روایت کرده است:
هنگامی که می خواستند عمارت روضه مبارک پیامبر اکرم (ص) را بسازند، نزدیک سر و پای آن حضرت بوی مشکی ظاهر شد که به آن خوشبویی ندیده بودند.

منابع:
1- مجلسی، محمدباقر. جلاءالعیون، تهران: کتابفروشی اسلامیه، 1378.
2- بحرانی، سیدهاشم. مدینه المعاجز، قم: نشر دارالحجه.
3- متوسل، احمد. قطره ای از معجزات چهارده معصوم، قم: نشر طوبای محبت، 1387.
4- شهیدی، سیدجعفر. تاریخ تحلیلی اسلام، تهران: علمی فرهنگی، نشر دانشگاهی، 1387.
5- بشارتی، محمدعلی. تاریخ تحلیلی اسلام و ایران، تهران: سازمان تبلیغات اسلامی، حوزه هنری، 1379.
6- زرگری نژاد، غلامحسین. تاریخ صدراسلام (عصر نبوت)، تهران: سمت، 1387.
7- احمدی بیرجندی، احمد. چهارده اختر تابناک، مشهد: به نشر، 1378.